Dit is het volledige overzicht van onze bedenkingen bij het Meerjarenplan 2026-2031
Dinsdagavond stelde het gemeentebestuur het meerjarenplan 2026–2031 voor aan de gemeenteraad. Voor Denk Dilbeek vormt dit hét moment om het debat terug te brengen naar de kern van lokaal beleid. Daarom schonk de fractie het bestuur symbolisch een aantal boeken, als uitnodiging tot reflectie.
Met dat gebaar wil Denk Dilbeek het bestuur uitnodigen om breder te kijken, om blinde vlekken te erkennen en om het mensgerichte sterker te verankeren in de verdere uitwerking van het meerjarenplan.
Denk Dilbeek beoordeelt het plan kritisch, maar erkent ook dat het bestuur geluisterd heeft naar de signalen van de kiezer. Verschillende thema’s die voor Denk Dilbeek belangrijk zijn, keren vandaag ook terug in het meerjarenplan.
Dezelfde woorden, andere invulling
Het meerjarenplan erkent het belang van burgergerichte dienstverlening, met een evenwicht tussen digitaal en fysiek contact, en beschouwt Nederlands als verbindende taal. Denk Dilbeek onderschrijft die uitgangspunten. Niemand mag uit de boot vallen door digitalisering, en taal kan mensen verbinden en versterken.
Tegelijk stelt Denk Dilbeek vast dat het bestuur die gedeelde analyse vooral omzet in processen, efficiëntie en communicatie. Het bestuur maakt te weinig concrete keuzes die drempels voor inwoners verlagen. Waar Denk Dilbeek pleit voor nabijheid, toegankelijkheid en sociale correcties, kiest het bestuur vaker voor een procesmatige en beheersmatige aanpak.
“Je kan perfect de juiste woorden gebruiken, en toch beleid voeren dat mensen verder van zich wegduwt,” klinkt het bij Denk Dilbeek.
Het schrappen van de strategische doelstelling ‘iedereen mee’ uit het vorige meerjarenplan is voor Denk Dilbeek symbolisch. De positieve voorstelling van het beleid strookt niet met de realiteit van alle inwoners.
Ambitie ontbreekt op de grote uitdagingen
Volgens Denk Dilbeek ontbreekt het in dit plan aan echte ambitie en duidelijke beleidskeuzes op de grote maatschappelijke uitdagingen waar Dilbeek voor staat. Nochtans is de externe analyse helder: vergrijzing, diversiteit en integratie, klimaat en mobiliteit, armoede en mentale gezondheid, de wooncrisis en de druk op kinderopvang en onderwijs vragen méér dan onderhoudsbeleid.
Achter de vele sociaal wenselijke formuleringen blijft het zoeken naar domeinen waar het bestuur bewust kiest voor extra inspanningen, duidelijke prioriteiten en bijhorende middelen.
De gemeente onderneemt vooral actie wanneer hogere overheden middelen voorzien en benut haar eigen beleidsruimte onvoldoende. Daardoor functioneert ze steeds vaker als doorgeefluik. Ook bij investeringen kiest het bestuur hoofdzakelijk voor vervanging, niet voor uitbreidingen die de dienstverlening versterken.
Denk Dilbeek wijst er bovendien op dat jarenlange besluiteloosheid rond grote investeringsprojecten, zoals het woonzorgcentrum, het recreatiegebouw in Itterbeek en het administratief centrum, een zware prijs heeft gehad. Ten opzichte van de plannen uit 2018 steeg de kostprijs met ongeveer 15 miljoen euro, terwijl de huidige plannen minder bedden in het woonzorgcentrum, geen instructiezwembad of overdekte tennisvelden en slechts een gedeeltelijke renovatie van het koetshuis voorzien. Volgens de fractie ging te veel tijd en geld naar kaders, procedures en externe consultants, en te weinig naar concrete realisatie en maatschappelijke meerwaarde.
Drempels omhoog, dienstverlening onder druk
Denk Dilbeek maakt zich ernstige zorgen over de maatschappelijke impact van het plan. Terwijl het leven voor steeds meer inwoners duurder wordt, schaft het bestuur net laagdrempelige steunmaatregelen af die mensen helpen overeind te blijven. Sociale premies, de participatiepas, de klusjesdienst en andere nabijheidsdiensten worden afgebouwd of verdwijnen volledig.
Die drempelverhoging treft volgens Denk Dilbeek ook steeds meer ‘klassieke’ Dilbeekse inwoners. Senioren met een klein pensioen dreigen sociaal geïsoleerd te raken omdat ze deelname aan activiteiten niet langer kunnen betalen. Verwachten dat zij telkens een individuele steunaanvraag indienen bij het OCMW getuigt volgens de fractie van weinig empathie en ondermijnt net de laagdrempeligheid die participatie mogelijk maakt.
Op papier spreekt het bestuur over zelfredzaamheid, maar in de praktijk bouwt het net de steunpunten af die mensen helpen recht te krabbelen.
“Dat is geen activering, dat is drempelverhoging.” zegt Marianne Nijs.
Zelfs het managementteam geeft aan dat het moeilijk wordt om het aanbod voldoende divers en toegankelijk te houden door stijgende kosten en hogere verwachtingen van burgers. Toch kiest het bestuur er steeds vaker voor om ondersteuning niet automatisch toe te kennen. Volgens Denk Dilbeek is dat een ideologische keuze die drempels verhoogt, extra administratie creëert en contraproductief werkt voor participatie, onder meer op het vlak van Nederlands leren.
Een pijnlijk voorbeeld is de heropening van het dagverzorgingscentrum, die recent groots werd aangekondigd. Voor Denk Dilbeek gaat het hier niet om nieuw beleid, maar om het rechtzetten van een ondoordachte afbouw. Wat eerst gesloten werd, presenteert het bestuur nu als vooruitgang – een vorm van verpakking die de realiteit verbloemt.
Ook op het vlak van wonen ziet Denk Dilbeek een opvallende blinde vlek in het meerjarenplan. De wooncrisis en de aankomende vergrijzingsgolf worden nauwelijks benoemd, laat staan vertaald in een duidelijke strategie voor betaalbaar wonen en aangepaste huisvesting voor senioren. Het bestuur laat verplichtingen zoals het bindend sociaal objectief volledig buiten beeld, terwijl de wachtlijsten voor sociale wonigen blijven groeien. Voor initiatieven zoals Wonen in Eigen Streek voorziet het plan geen concrete budgetten.
Volgens Denk Dilbeek ontbreekt zo een proactief woonbeleid dat inzet op grondverwerving, samenwerking met sociale woonactoren en het effectief vergroten van het aanbod. Tegelijk bouwt het bestuur het aantal plaatsen in het woonzorgcentrum af en liet het de ambitie los om bij de vernieuwing van Breugeldal te schakelen naar kleinschalig genormaliseerd wonen.
Onderwijs en flankerend onderwijs: besparen met grote gevolgen
Volgens Denk Dilbeek wordt het gebrek aan ambitie in het meerjarenplan bijzonder zichtbaar in het onderwijsbeleid en de flankerende onderwijsactiviteiten.
In het verleden investeerde de gemeente bewust in extra ondersteuning buiten het gewone lessenrooster, met bijlessen, taalinitiatie en extra zorg in de klas. Vandaag schroeft het bestuur net die middelen terug.
Vanaf 2026 daalt het budget voor deze ondersteuning aanzienlijk, terwijl deze uren in de praktijk werden ingezet om klassen te splitsen en leerlingen met extra noden beter te begeleiden. Dit zijn geen luxe-uitgaven, maar investeringen die rechtstreeks bijdragen aan gelijke onderwijskansen.
“Door het wegvallen van het uur bijles lijden leerkrachten bovendien loonverlies, een vreemd signaal in tijden van grote personeelstekorten in het onderwijs.”, zegt Jasper De Jonge.
Ook het flankerend onderwijs bouwt het bestuur af. Het budget voor busvervoer voor scholen halveert bijna tegenover eerdere jaren. Middelen voor schoolvoorstellingen en culturele uitstappen dalen eveneens fors. Net die activiteiten laten kinderen, ook buiten de klas, taal oefenen, cultuur beleven en hun wereld vergroten. Hier besparen betekent kansen wegnemen.
Kinderopvang en zorg: ambitie stopt waar subsidies stoppen
Denk Dilbeek stelt vast dat de ambities rond kinderopvang en zorg grotendeels stoppen waar de financiering door hogere overheden eindigt. Kinderopvang komt wel voor in plannen en visieteksten, maar concrete budgetten en een duidelijke timing ontbreken. Het bestuur benadrukt de miljoeneninvesteringen in welzijn en onderwijs, maar vermeldt er niet bij dat meer dan 75 procent daarvan afkomstig is van hogere overheden of rechtstreeks wordt betaald door gebruikers.
De meerderheid erkent bovendien zelf dat de huidige plannen hoogstens toelaten om het aantal opvangplaatsen te behouden, terwijl er vandaag al een groot tekort is in de gemeente.
Ook in de ouderenzorg ontbreekt volgens Denk Dilbeek een toekomstvisie. Het bestuur bouwt af zonder een alternatief zorgmodel uit te werken of dit in te bedden in een bredere ruimtelijke en sociale visie. Ambitie mag niet stoppen waar subsidies stoppen; een lokaal bestuur moet ook zelf keuzes durven maken.
Sport, taal en participatie: contraproductieve keuzes
Ook in domeinen waar het bestuur investeert, ziet Denk Dilbeek spanningen. De nieuwe sportzaal op Keperenberg geniet brede steun, maar tegelijk worden sport en vrije tijd duurder voor gezinnen en kwetsbare groepen. Het meerjarenplan stelt zelfs expliciet dat door de herziening van de participatiepas een daling van het aantal deelnemers te verwachten is.
Die keuze staat haaks op andere doelstellingen, zoals het versterken van het Nederlands. Net in vrije tijd en verenigingen liggen de grootste kansen op taalbeleving en integratie.
Participatie en communicatie: veel verpakking, weinig macht delen
Denk Dilbeek waardeert dat het bestuur inzet op communicatie en aankondigt om per deelgemeente in dialoog te gaan met inwoners. Het bestuur spreekt daarbij over burgers ‘bereiken en betrekken’ en over participatie als hefboom voor projecten.
Tegelijk stelt Denk Dilbeek vast dat participatie te vaak beperkt blijft tot infosessies en inspraak zonder echte beslissingsmacht. Wat vandaag als nieuw wordt voorgesteld, bestond in Dilbeek al en werd in de vorige legislatuur afgebouwd. Dat maakt de herontdekking van participatie hoopvol, maar ook wrang.
“Samen besturen is meer dan post-its en infomomenten,” stelt Jef Vanderoost. “Inwoners, verenigingen en adviesraden moeten mee aan het stuur kunnen zitten.”
Daarnaast ziet Denk Dilbeek dat het bestuur vrijwilligers en verenigingen te weinig ruimte geeft om mee verantwoordelijkheid op te nemen. Nochtans willen veel inwoners die zich engageren en samen met het bestuur oplossingen dragen. Door die bereidheid onvoldoende te benutten, duwt het beleid net betrokkenheid weg in plaats van ze te versterken. Dat is ook een gemiste kans om tijd en middelen te besparen.
Het bestuur zet bovendien sterk in op communicatie en monitoring, met aanzienlijke budgetten, terwijl middelen voor verenigingen en sociale participatie onder druk staan. Heldere informatie blijft belangrijk, maar kan nabij beleid en concrete ondersteuning niet vervangen. Volgens Denk Dilbeek mag communicatie geen surrogaat worden voor beleid. Bovendien wordt de grens tussen het informeren van inwoners en het promoten van beleidskeuzes, op kosten van de belastingbetaler, steeds vager.
Duurzaamheid: veel kaders, te weinig keuzes
Ook op het vlak van duurzaamheid ziet Denk Dilbeek een duidelijke kloof. Het meerjarenplan bevat strategische lijnen en beleidskaders, maar biedt te weinig meetbare doelstellingen en keuzes die echt richting geven. Duurzaamheid vraagt meer dan afvinklijstjes: het gaat om sociaal rechtvaardige keuzes die op lange termijn werken.
Stenen of mensen? Een fundamenteel verschil in visie
Volgens Denk Dilbeek ontbreekt in dit meerjarenplan vooral een warm, proactief en outreachend beleid. Terwijl steeds meer mensen uit de boot dreigen te vallen, kiest het plan vooral voor investeringen in gebouwen, wegen en interne organisatie, en te weinig voor maatschappelijke oplossingen en nabije dienstverlening. Het bestuur bouwt stenen, maar vergeet te investeren in mensen.
Daar zit het duidelijke verschil in visie met de meerderheid. Kerntaken mogen geen excuus zijn om je als lokaal bestuur terug te trekken uit de samenleving. Besturen is niet alleen beheren en rationaliseren, maar ook verbinden, ondersteunen en aanwezig zijn op het terrein.
Boeken als uitnodiging tot dialoog
De boeken die Denk Dilbeek schenkt, zijn bewust gekozen als inspiratie en uitnodiging tot reflectie. Iedereen heeft blinde vlekken, en net daarom kunnen inzichten uit deze boeken verrijkend zijn. Ze raken aan maatschappelijke uitdagingen die volgens Denk Dilbeek vandaag te weinig gewicht krijgen in het meerjarenplan, of te vaak vanuit een te beperkte invalshoek worden benaderd.
Elk boek raakt aan een thema dat volgens de fractie vandaag te weinig gewicht krijgt in het meerjarenplan:
De fractie bood de boeken bewust aan het volledige college aan. Ze raken aan thema’s zoals mensgericht bestuur, sociale samenhang, kansen voor jongeren, zorg en organisatiecultuur.
“Deze boeken zijn een uitnodiging,” besluit Jef Vanderoost. “Aan meerderheid én oppositie, om samen het juiste signaal te geven aan de Dilbeekse burger en beleid te voeren dat niet alleen over stenen en processen gaat, maar over mensen.”
Denk Dilbeek hoopt hiermee, over de grenzen van meerderheid en oppositie heen, te inspireren tot beleid dat blijvend wordt getoetst aan nabijheid, menselijkheid en toekomstgerichtheid. Want ondanks verschillen in visie delen alle fracties in de gemeenteraad dezelfde verantwoordelijkheid: werken aan een Dilbeek waar mensen zich gezien voelen, vandaag én morgen.
Het meerjarenplan werd goedgekeurd met 18 stemmen voor, 1 onthouding en 13 stemmen tegen. Denk Dilbeek stemde tegen.
foto: Met een symbolisch boekengeschenk nodigt fractieleider Jef Vanderoost van Denk Dilbeek het bestuur uit om sterker te kiezen voor een warm en nabij beleid.