Denk Dilbeek noemt het meerjarenplan 2026–2031 “herkenbaar in thema’s, maar onvoldoende mensgericht in de keuzes”. Denk Dilbeek erkent dat het bestuur geluisterd heeft naar de kiezer en verschillende speerpunten heeft overgenomen die ook voor de fractie belangrijk zijn. Tegelijk stelt Denk Dilbeek vast dat het plan vooral inzet op beheer, structuren en communicatie, terwijl drempels voor inwoners toenemen. Het schrappen van de strategische doelstelling ‘iedereen mee’ uit het vorige meerjarenplan is voor Denk Dilbeek daarbij veelzeggend: zelfs in een periode waarin solidariteit en verbondenheid centraal staan, strookt de positieve voorstelling van het beleid niet met de realiteit van alle inwoners.
Volgens Denk Dilbeek ontbreekt vooral een warm, proactief en outreachend beleid dat toekomstgericht en maatschappelijk relevant is. Terwijl steeds meer mensen uit de boot dreigen te vallen, kiest het plan te vaak voor investeringen in gebouwen, wegen en interne organisatie, en te weinig voor maatschappelijke oplossingen en nabije dienstverlening.
Dat verschil raakt aan de kern van het debat. Voor Denk Dilbeek moet lokaal bestuur niet alleen beheren en rationaliseren, maar ook verbinden, ondersteunen en aanwezig zijn op het terrein. Kerntaken mogen geen excuus zijn om je als bestuur terug te trekken uit de samenleving.
“Je kan perfect de juiste woorden gebruiken, en toch beleid voeren dat mensen verder van zich wegduwt,” zegt fractieleider Jef Vanderoost.
Op de grote maatschappelijke uitdagingen waar Dilbeek voor staat — zoals vergrijzing, armoede, wooncrisis, druk op kinderopvang en onderwijs — blijft het plan volgens Denk Dilbeek steken in onderhoudsbeleid. De gemeente onderneemt vooral actie wanneer hogere overheden middelen voorzien en benut haar eigen beleidsruimte te weinig. Ook bij investeringen kiest het bestuur hoofdzakelijk voor vervanging, niet voor versterking van de dienstverlening. Jarenlange besluiteloosheid rond grote projecten heeft bovendien geleid tot fors hogere kosten, terwijl de huidige plannen minder maatschappelijke meerwaarde bieden dan eerder voorzien.
Denk Dilbeek maakt zich grote zorgen over de sociale impact van het meerjarenplan. Terwijl het leven voor veel inwoners duurder wordt, schaft het bestuur net laagdrempelige steunmaatregelen af. Sociale premies, de participatiepas, de klusjesdienst en andere nabijheidsdiensten verdwijnen of worden afgebouwd. Dat raakt volgens de fractie ook steeds meer ‘klassieke’ Dilbeekse inwoners, zoals senioren met een klein pensioen, die zo dreigen sociaal geïsoleerd te raken. Ook voor andere inwoners en bedrijven stijgen allerhande tarieven fors en verhogen de belastingen.
Zelfs het managementteam erkent dat het steeds moeilijker wordt om het aanbod divers en toegankelijk te houden door stijgende kosten en verwachtingen. Toch kiest het bestuur er vaker voor om ondersteuning niet automatisch toe te kennen. Volgens Denk Dilbeek verhoogt die keuze de drempels, zorgt ze voor extra administratie en werkt ze contraproductief voor participatie, onder meer bij het leren van Nederlands.
“Dat is geen activering, dat is drempelverhoging,” zegt raadslid Marianne Nijs.
Ook in onderwijs en flankerend onderwijs ziet Denk Dilbeek een gebrek aan ambitie. Extra ondersteuning buiten het gewone lessenrooster wordt teruggeschroefd, met gevolgen voor gelijke onderwijskansen en zelfs loonverlies voor leerkrachten, op een moment dat het onderwijs kampt met grote personeelstekorten. Tegelijk worden middelen voor schoolvervoer, culturele uitstappen en schoolvoorstellingen fors verminderd.
In kinderopvang, zorg en wonen blijft de ambitie volgens Denk Dilbeek beperkt tot wat door hogere overheden wordt gefinancierd. Concrete budgetten en timing ontbreken, terwijl tekorten vandaag al groot zijn. In het woonbeleid ziet de fractie een structurele blinde vlek: het plan biedt geen antwoord op de wooncrisis en vergrijzing, laat kansen liggen voor sociaal en betaalbaar wonen en bouwt tegelijk capaciteit in de ouderenzorg af. Het feit dat leegstand slechts zeer beperkt wordt aangepakt en sociale woningen vooral afhangen van individuele particulieren, toont volgens Denk Dilbeek een gebrek aan ambitie op een van de grootste maatschappelijke uitdagingen van vandaag.
Ook participatie baart Denk Dilbeek zorgen. Ondanks mooie woorden blijft inspraak te vaak beperkt tot communicatie en infosessies, zonder echte gedeelde verantwoordelijkheid. Vrijwilligers en verenigingen krijgen te weinig ruimte om mee oplossingen te dragen, terwijl net daar veel betrokkenheid en draagkracht aanwezig is.
Met het schenken van drie boeken wil Denk Dilbeek het bestuur uitnodigen om sterker te kijken naar samenhang, implementatie en de impact van beleid op mensen. Volgens de fractie maakte het debat duidelijk dat Armoede uitgelegd aan mensen met geld daarbij bijzonder relevant is: de keuzes in dit meerjarenplan dreigen de drempel tot actieve deelname aan de samenleving verder te verhogen voor wie het al moeilijk heeft. Het gaat om een uitnodiging tot dialoog en verdieping, met als doel beleid te voeren dat niet alleen over processen gaat, maar voelbaar is in het dagelijks leven van inwoners.